Pembe Dünyammm...

Soğuklar başladı ve zavallı hayvancıklar sokaklarda üşüyor... Ne çok üzülüyorum hallerine evde 2 tane kedim var onlar bile evin içinde olmasına rağmen Sıcak bir kucak sıcak bir battaniye altı arıyorlar kendilerine... İşte buda benim agresif psikopat oğlum... Pijamalarımın üstünü bulmuş içine girmişti bende iyice sardımm sarmaladım Buda benim asil uysal oğlum her ne kadar arada sağıtsada... Bir anda sıçrayıp seni cırmalasada çok tatlı kendini affettirmeyi biliyor... Yazık o da üşümüştü yorganın altına girdi... İşte bu da sokakta gördüğüm tatlı kedicik... Fizik tedaviye giderken her sabah pispispis diyordum hemen koşuyordu... Kendini sevdiriyordu... Şu minnacık sevimli kediciklere nankör diyorlar ya... İnsanlar kadar nankör olanmı varki... Ağzı dili olmayan hayvanlara nankör diyip taş atıp kulaklarını kuyruklarını kesiyorsunuz... Bu kediciğinde kulağının ucu kesilmiş ama hala insanlara yaklaşıyor. Yada kendini sevenleri fark ediyo...

3 Patili Bir Canın Çığlığı Duyun 5 Yılı Kafeste Geçmiş! Benim bir Adım Yok Benim bir Sahibim Hiç Olmadı. 1 yaşında iken Bana bir araba çarptı..Henüz daha yaşımı bile doldurmamıştım. Uyandığımda bacağım sarılı bir şekilde idim.. Ama bir Eksiklik vardı. Bir Ayağım yoktu. Ön Patime ne olmuştu? Nerede idi. Sonra bir kaç insan konuşurken duydum onları.. Ayağımı bana çarpan arabadan dolayı kaybetmişim.. İlk günler zor oldu Benim için.. 3 ayak ile basamıyordum yürüyemiyordum. Sonra bir ara yemek yemeyi bile bıraktım.. istemiyordum koşamamak yürüyememek bunlar olmadan yaşamak bile istemiyordum. Buradaki çalışanlar yılmadılar her gün bana baktılar yemeklerimi ilaçlarımı tedavilerimi yaptılar. sonra zora olsa yürüyebildiğimi fark ettim. oluyor ayağa kalkabiliyordum artık. hatta arka ayaklarımın üzerinde ayağa bile kalkabiliyordum önümdeki demir parmaklıklara tutunarak. Bir anda tekrar yaşama sevinci kapladı içimi. Belki Belki tekrar koşabilirdim gene eskisi gibi. Kırlarda sokaklar...