30 Haziran 2013 Pazar

27 Haziran 2013 Perşembe

Kısa Bir Süre Yokum...


Merhaba,
Bu aralar hiç bloga giresim yok kendimi tamamen saldım...
Evden dışarı çıkasım bile gelmiyor ki bu hiç normal bir durum değil.
Lütfen beni bir süre idare edinn...
Kendimi toparlayana kadar...

Kendinize İyi Bakın...

JanJan...

21 Haziran 2013 Cuma

Beraber Girdiğimiz Yolun Işıkları Sönüyor...








Merhaba,
Bu aralar gerçekten çok kötü günler geçiriyorum.
Aslında bloguma yazı yazmamamın en büyük nedeni direniş yüzündendi.
Ama şimdi ben kendimle direnişe geçtim.
Kalbimle aklım birbirine karşı direnmeye çalışıyor.
Bir çoğunuz biliyorsunuz nişanlı olduğumu.
8 aydır nişanlıyım ben ama nişanlımı bu süre zarfında sadece 3 kere gördüm.
Nişan taktılar bayramın 3. günü gittiler.
Bir kaç gün sonra geldi.
Sonra geri gitti Ankara'ya.
Ocağın 17 siydi geri geldi.
Zaten Ocak 18 bizim 3. yıl dönümümüz olacaktı.
Sonra yine gitti.
Bu zaman zarfında defalarca kavgalar ettik.
Mayısta ben Annemle gittim Ankara'ya.
Eşyalarımızı aldık.
Ne sevgililer gününde geldi Ne de Doğum günümde...
Artık ne yapmam gerektiğini şaşırdım.
Beni sevdiğini söylüyor ama bu nasıl bir sevgi anlamıyorum.
Nişanlanmadan önce daha çok geliyordu her ay geliyordu.
Nişan oldu daha çok gelir dedim gelmedi.
Tam tersine hiç gelmemeye başladı.
Her günümüz ayrı bir kavga.
Biliyorsunuz ben Güzellik Uzmanlığı kursuna gittim.
İş buldum Pazartesi işe başladım.
Ama Perşembe gününe gidecek halim kalmadı.
Girdiğim salonun sahibi yeni doğum yaptığı için gelemiyordu.
Orda çalışan bir kızda tüm işleri bana yaptırıp tüm gün sigara içiyordu.
Ve yaptığım işi de beyenmiyordu.
Hem kendi yanlış şeyler yapıyordu hemde bana yanlış öğretmeye çalışıyordu.
Kendince kolay şeyler yapmış.
3 gün hem nişanlımla kavga ettim hem işten yorgun argın geldim.
İşten akşam 9 da anca çıkabiliyordum.
Kaan efendide neymiş ondan kaçmak için iş bulmuşum.
Hayır gelmeyen o kaçan ben oluyorum.
Ben gitmeliymişim Ankara'ya.
Böyle bir şey varmı yaaa.
Bugünde face'de bir kızın resmini beğendiğini gördüm.
Ben böyle bir şey yapsam ağzıma sıçar ya...
Dünyanın lafını sayar ağlatır beni.
Ama kendi söz konusu olunca erkekmiş beyimiz öyle diyor.
Ben onun yüzünden facebook açmıyorum ya.
Açmıcaksın facebook dedi tamam dedim.
Ne dediyse tamam dedim ben hep.
En son sabah sadece Günaydın yazdım.
Beyimiz uyanıpta 11 den sonra anca günaydın yazabildi.
Aradı sonra neyim varmış ne yapmaya çalışıyormuşum sadece günaydın yazmakla.
Kaan bir kızın resmini beğenmişsin dediğimdede kahkahalarla gülmeye başladı.
Sanki ben komik bir şey söylemişim gibi.
Komik bir şey mi söyledim dedikçe gülmeye başladı.
En son dayanamadım ne halin varsa gör diyip kapattım telefonu.
O kız mahallesinin kızıymışta 5 sene önce taşınmışta onların ordan facede görünce yeni halini beğenmişmiş.
Ben yapsam böyle bir erkeğin resmini beğensem dedim.
Ben erkeğim dedi.
Anlamıyorum bu erkekler bazen ne kadar örümcek kafalı oluyor akıl sır erdiremiyorum.
Hıııı daha ne problemlerimiz var bunlar hiç bir şey.
Ben Kandilde annesini geç arıyabildim bana öğlen mesaj atmıştı annesi kursum olduğundan arıyamadım.
Dünyanın lafını saydı ayrılmak mı istiyormuşum derdim neymiş diye.
Ama kendi benim annemi arama zahmetinde bulunmadı.
Babalar gününde babamı aramadı.
Benim annem hasta olur aramaz sormaz.
Derdi ne anlamıyorum.
Vee son bomba geçen gün benden soğuduğunu söyledi.
Ne yapmalıyım şaşırdım.
Yolun sonuna geliyoruz sanki.
Herşey tepe taklak oldu.
Beraber girdiğimiz yolun ışıkları sönüyor artık...












9 Haziran 2013 Pazar

Sonuna Kadar Aldığım Yorumlara Bakmadan Direneceğim...

Merhaba,
Dün akşam öyle bir sinirle okudum ki mailime düşen bu yorumu.
Ancak sabah yayınlayıp yorum yapabildim.
Sabaha kadar zar zor uyudum.
Nasıl insanlar var ya anlamıyorum.
Eğer o kadar yürekliyse Adsız yorum yapmayacaktı.
Bugünlerde Adsız yorum almalarım çoğaldı.
Saçma salak şeyler yazıyorlar.
Aslında eylemler bitene kadar direnişten başka bir yazı yazmama kararı almıştım.
Ama bu da Direnişle ilgili bir yazı olduğundan dayanamadım.
Diren Adana olan yazıma bu aşağıdaki saçma sapan yorum geldi.





3 Haziran 2013 Pazartesi

2 Haziran 2013 Pazar

Adana Uyuma Memlekete Sahip Çık...





Merhaba,
Bir süredir post paylaşamıyorum ama başlıcam paylaşmaya :)
Az kaldı.
Türkiye Yıkılıyor...
Artık uyanmamızın vakti gelmişti...
Adana'da bu duruma seyirci kalmadı ve sokaklara döküldü...
Her ne kadar biber gazı ve tazyikli su yeselerde vazgeçmediler...
Ne yazıkki dün Atatürk parkındaki eyleme katılamadım...
Ama akşam Süleyman Demirel yıkılıyordu...
Bizim evin önünden geçen eylemcileri görünce bizde attık kendimizi sokaklara...
Artık gün uyuma günü değil.
Ya Batıcaz Ya Çıkıcaz başka şansı yok...